بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي
123
التوسل إلى الترسل ( فارسى )
در « 1 » ) نباهت ذكر و فخامت قدر و علو درجه و سمو مرتبه از وساطت تقرير و دالت تحرير مستغنى است ، و اظهر من الشمس « 2 » كه اسلاف او اشراف روزگار و اماثل ايام بودند « 3 » و از ابناء عهد خويش بذكر جميل و سيرت حميده « 4 » قصب ( سبق برده بودند ، بيت « 5 » ) بيض الوجوه كريمة احسابهم * شم الأنوف من الطراز الاول و او نيز بذات خويش پيوسته در عليهء « 6 » وجوه ( و اكابر مزيت « 7 » ) بوده است و بحليهء فنون مآثر مزّين و در اقتدا بسنن « 8 » گزيدهء اسلاف موفق ، و العلى « 9 » الا على * من بنى فوق بناء السلف و چون اكنون بتازگى از جانب « 10 » خراسان كه مسقط رأس و محل اقامت اوست در خدمت مواكب همايون ما حفها الله بالتأييد و قرن جلالها بالدوام و التأييد به حضرت جلال « 11 » اجلها الله آمد و مدتى مديد مباشر خدمت و مجاور حضرت بود و در دولت ما « 12 » اكد اللّه بنيانها ( و شيد اركانها « 13 » ) حقوق مجدد و مؤكد محقق « 14 » گردانيد و بر « 15 » مقتضى همت پادشاهانه واجب ديديم آن حقوق را رعايت كردن ، و اثر فرط عنايت دربارهء او پديد آوردن ، درين وقت او را باختصاص « 16 » تشريف و كرامت و اعزاز « 17 » و مزيت نواخت و ترجيب « 18 » اجازت انصراف داديم ، و ابواب عاطفت و شفقت ( بر ورى گشاد « 19 » ) و اين مثال موشح بتوقيع مبارك ( فرموديم ، تا همگنان « 20 » ) از بعيد و قريب و غريب و نسيب و نصيب « 21 » صدر الدين از لطف رأى ما كامل و نظر عاطفت ما احوال او را شامل دانند ، و ظل حفاوت ما بر سر او ممدود و جناح شفقت ما بر مصالح او مبسوط شناسند ، و رياست خطهء دهستان و جرجان حرسهما الله برقرار قديم و سنت « 22 » مألوف
--> ( 1 ) سا . ( 2 ) ضا ، است . ( 3 ) بردهاند . ( 4 ) حميد . ( 5 ) السبق برده ، ( شعر ) ( 6 ) علبه ( ش ، عليه بر وزن امنيه اهل شرف و بزرگان يك قوم يا خانواده را گويند ) . ( 7 ) اكابر مرتب . ( 8 ) بسير . ( 9 ) ضا ، محظورة . ( 10 ) سا . ( 11 ) سا . ( 12 ) سا . ( 13 ) سا . ( 14 ) سا . ( 15 ) بر . ( 16 ) بذكر اختصاص . ( 17 ) اعزاز . ( 18 ) و ترحيب . ( 19 ) بر وى گشاده ( ظ ، به روى وى گشاديم ) . ( 20 ) فرمود . ( 21 ) نصيب . ( 22 ) و رسم .